ايضاً بسنده عن انس بن مالك و بسنده عن ابى سعيد الخدرى رضى الله عنهم . و امّا در صفحه 86 و همچنين در ص 113 از ابن مسعود به‌متن ديگرى از موفق بن احمد با اسناد خود از حسن بصرى از ابن مسعود روايت كرده است كه : قال : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله اذا كانَ يَوْمَ الْقيمَةِ يَقْعُدُ عَلِىُّ عَلَى الْفِرْدُوسِ وَ هُوَ جَبَلٌ قَدْ عَلَا عَلَى الْجَنّةِ وَ فَوْقَهُ عَرْشُ رَبّ الْعالَمينَ ، وَ مِنْ سَفْحِهِ تَنْفَجِرُ انْهارُ الْجَنَّةِ ، وَ تَتَفرّقُ فىِ الْجَنانِ ، وَ عَلىٌّ جالِسٌ عَلى كُرْسىٍّ مِن نورٍ ، يَجرْى بَيْنَ يَدْيهِ التّسْنيمُ ، لَا يجوزُ احَدٌ الصِّراطَ الّا وَ مَعَهُ سَنَدٌ بِوِلَايةِ عَلى وَ وِلَايةِ اهْل بَيْتِهِ فَيُدْخِلُ مُحبّيهِ الْجَنَّةَ وَ مُبْغضيهِ النّارَ ابن مسعود گفته است كه : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرموده است : چون روز قيامت فرا رسد ، علىّ در فردوس مىنشيند ، و فردوس كوهى است كه بر تمام بهشت برترى و تفوّق دارد ، و بالاتر از او عرش پروردگار جهانيان است ، و از دامنه اين كوه نهرهاى بهشت جارى است و در ميان بهشت‌ها پخش مىشود . علىّ بر روى يك كرسى از نور نشسته ، و چشمهء تسنيم در مقابل او جارى است و هيچكس از صراط عبور نمىكند مگر آنكه با او سندى نسبت به ولايت علىّ و ولايت اهل بيتش بوده باشد . على دوستان خود را به بهشت و دشمنان خود را به جهنّم داخل مىكند . و نيز اين كيفيّت از مضمون روايت را خوارزمى در مقتل خود طبع نجف ج 2 ص 39 نقل مىكند . بارى اين حديث مقام أميرالمؤمنين عليه السّلام را در اعراف بيان مىكند ، كه در آخرين درجات فَرق كه از آنجا عالم كثرت شروع مىشود ، يعنى در حقيقتِ ولايت كه حجاب اقرب است قرار دارد ؛ و از دامنه اعراف ، تسنيم كه نهرى است در بهشت جارى است . اين نهر از ولايت سرچشمه گرفته ، و فروعاتش در قلوب شيعيان جارى و سارى ، و در آن عالم ظهور ملكوت ، در بهشتهاى آنان جارى مىشود ؛ و أميرالمؤمنين كه حقيقت ولايت است به حسب ميزان جريان تسنيم ، مقامات بهشتيها را معيّن نموده ، از صراط عبور و به منازل خود مىرسند ؛ و آنهائى كه از ولايت بهره ندارند